وینچِنزو پیپینو به شکل کلاسیکی جذاب محسوب می‌شد. درواقع معنیش اینه که اونقدری هم خوش‌چهره نبود. خال‌های برجسته، پیشونی بلند، موهای صاف یک دست، اما یه حس اطمینان و اعتماد به نفسی ازش توی فضا پخش می‌شد، انگار که کل شهر مال اونه. یک جورایی واقعا هم بود.